her seferin de yaptığını yaptığında, benim her zaman ki gibi kollarımı açacağımı düşünüyordu belki de.. cevapsız bir msj bırakmayacağımı.. belki kafamı tamamen çevirmeyeceğimi.
insanlar değişiyor. Ben de hızla değişiyordum. İnsan bir zaman sonra aynı şeyleri görmekten sıkılıyordu. Zaten ya alışıp o çizgi de kalıyordun, ya da bir isyan seni yaptığın herşeyden koparıyordu.
Hayat zorlayarak öğretiyordu bana bir çok şeyi. yani ders veriyorum sana ama bak, acımadan bi bok anlamayacaksın der gibiydi. ben de artık önünde eğilirken eteklerimin ucunu tutmayı başarmıştım.
insanlar değere yada sevgiye. ya da belki ilgiye alışıyordu. yani her ne yapıyorlarsa yine bizim verdiğimiz ile başlıyordu herşey.
Bir taraf mücadele ederken, diğer taraf buna alışıp sefasını sürüyordu. sonra herşey değersizleşiyordu. El de olan, önün de olan herşey cazibesini kaybetmiyor muydu? Bırak işte yahu, hep beraber öğrendik onu. Seviyorsan da gösterme bence =) insanların genetiği bitik.
ve artık senin mesajlarına dönmeyeceğim. çünkü seni iki elimi senden çekip, cebime sokarak bıraktım. çünküüü minnoşş olmak bunu gerektirir. ;)
--------------------
ilk zamanlar insanlara bana verdikleri karşılıklarla kızıyordum. yani insan egosu işte.. ''Bana nasıl bu şekil de davranırsın, ya da bana nasıl bunu yapabilirsin?''
bence hepimiz kurabiliyoruz =)
sonra işin altına kafamı biraz daha soktum. kendimi tüm olaylardan arındırmayı başardım.
İnsan'dan sıkıldım. İnsanlıktan koşupta kaçtım.
evlenmiş. umutlar vermiş. Kadının rahminden bir çocuk düşürmüş . Kadın çocuğa bakarken yorulmuş. Kadın çocuğa bakarken yaşlanmış. Kadın çocuğa bakarken yıpranmış.. Adam sıkılmış. Kendini bir zindan da hapis hissetmiş. Nefes alamadığını inlemiş.. Sonra yeni maceralar aramak için gitmiş.. Kadın yine annelik görevinde.. Kadın yine yorgun.. Kadın yine çocuk için verdiği herşeyi, çocuğu uğruna devam ettiriyor. Başbaşalar artık . Adam mı.. Yeni maceralar da.. yeni çiftleşmeler de..
Bu son zamanlar da, belki de 15-20 senedir gördüğüm en net hikaye. Başta annemle babama bakarak.
bu adamlardan benim karşımada çıktı. olmasaydı şaşırırdık zaten.
Bir tanesi 6-7 sene öncesinin en popüleriydi. sonrasında bilinen hikaye beni senelerce ödeyeceğim bir borca saplayıp gitti.
İnsanız. Ahh ya kıyamam adam üzülmüş. bunu da dıyor diğer yanımız. / saçmalık.
Ulan bir kişi de kadın'a nolmuş demiyor... kadın ölmüş, Kadın bitmiş.. Kadın yorulmuş.. Kadın elin de bir çocuklaa....anne olmuş..
Bir bu insanlara karşı düşmanlığım devam ediyor..
Bir de menfaati üzerine bağlar inşaa eden insanlara.
Ha bir de sosyal alemden Ülke'yi kurtaranlara =)
Bi bitmediniz yahu..
--------------------------
Neyse bu günleri görebilecek miyiz bilmiyorum. Emin değilim.
İstanbul'da büyük alarmlar verilmiş. Tehlike çanları çalıyorlar. İstanbul'da olacak böyle bir olay da neler olacağını düşünmek bile insanı yoruyor. İnsanı belki de en çok, hiçbir günahı olmayan canların solması yoruyor.
Böyle bakınca da zaten hayat adil değil.
Ben kalkmışım, karma, hak, adalet, hukuk diyorum.
32 yasımda hicbirisini görmedim henüz. Umut fakirin ekmeği lakin, son olanı da kaybettiğimiz günler işte tam buydu belki de..
insan'a kafasını kum'a sokma hissi veren günler..
ideolojileri peşinde koşup, bir ideoloji uğruna başka insanların ölmesine göz yuman tipler..
Sevgisizlikten gelişememiş, Kadın'ları öldüren Adam denemeyecek canlılar.
Birbirinin arkasından iş çevirip, diğerinin varını yoğunu alan gereksiz insanlar,
Bir şekil de hayatını herşeyin için de çeviren ve yarını ne olacağını bilemeyen çaresiz insanlar.
Bence cennette cehennem de burada. Her birimiz yanıyor, cehennemi soluklarımıza kadar yaşıyoruz.
Sonu kocaman bir çaresizlik.Sonu kocaman bir yoksunluk.
Dedim ya , insan kafasını kum'a sokmak istiyor da. bitsin artık. bitsinler artık.
Huzur ne kadar değerli şeymiş. İnsan kaybetmeden anlamıyor.
Yarınlar güzel günlere En-ge-be!
--
