2 eylül.. annem gideli 19 gün oldu.. ondokuz gün... bir an ne uzun geliyor... bir an ne kadar az...
ben hala ne yerdeyim, ne gökteyim.. nerde olmadıgım bir boşluk gibi buralar.. bu yer... sanki bir çukur olmuşta.. içine düşmüşüm.. nefesimi tutmuşumda.. çömelmiş duruyorum.. bir an oluyor... nasıl çıkacağımı biliyor gibi hissediyorum. bir an oluyor herşey kapkaranlık oluveriyor.. heran birbirinden farklı gibi... bir yanım sıkılıyor.. bir yanım korkuyor... bir yanım hep aynı soruyu soruyor; kalp bu kadar yorgunluğu daha kaldırabilecek mi ?..
güceniyorum.. bir an oluyor kendime güceniyorum.. niye ben diye ona güceniyorum. niye yine bana diye kızıyorum.. herşeye, heryere güceniyorum. gülümseyene güceniyorum.. hayatın devam ettiği yerde her seferinde daha çok yoruluyorum.. insan bu kadar çok olmayanın anısı ile nasıl yaşayabilir?
cevabı bilsemde vazgeçiyorum. ansızın herşeyden vazgeçiyorum. cevaplardan kaçıyorum. bu sefer istemiyorum... bu sefer bu acıyı taşımak istemiyorum.. kalbimin üzerine elime koyuyorum her saniye.. nasıl yapacağım diyorum.. acıyor biliyorum diye sessizce sesleniyorum. benim bu sefer her yerim acıyor..yanıyorum..
yine uyuyamayacağım dediğim yerde kafamı yastığa koyuyorum. bağışıklığım diyorum.. hergün biraz daha yok oluyor gibi soluyorum.. sabaha kadar nefesimi tutuyorum.. halbuki geceyi en çok ben severdim diyorum sessizce... bitsin diye sessizce duruyorum.. ansızın durmaksızın güneşi beklerken buluyorum kendimi...
yaz hadi dedi.. yıllar onca ağbim.. yaz ağbicim.. öfkeni yaz.. üzülmeni yaz.. kızgınlıpğını yaz.. acılarını yaz.. yaz ağbicim....
yaz dedi.. ablam..eskiden cok yapardın.. yine yaz...
gecenin bu saatinde bir hışım aldım makınamı elime.. belkide eskiden en çok kaçtığım yeri hatırlamış gibi... sığınabileceğim tek yer kalmış gibi...
yeni başlayan ve asla tamamlanmayacak bir hikayeye yeniden tutunmak gibi...
mutlu geçen bir cocuklugun tüm intikamı senelerce elimden bir hışımla alınıp, cezalandırılmış gibi..belkide her seferinde ben cezalandırılıyorum diyorum... bundan en çok korkan benken..
tüm sevdiklerimi kaybettiğim yerde..
bir bakıyorum didimdeyim...annem için geldiğim yerde.. kendimi tek başıma bir çare kalmış gibi hissettiriyor bana hayat... bir eşin var artık dediğim yerde.. kendimi hiçbir yere ait hissetmiyorum.. hicbir yerde benden bir parca kalmamıs gibi. hic bir yerde artık kimsem yok gibi.. tükeniyorum. kollarımı açıyorum.. kollarım hazerfen... artık nelerden vazgeçiyorum bir düşünsene...
insanın kaybedecek hicbirseyinin olmaması özgürlük derlerdi.. günlerdir bunu düşünüyorum.. telefonumun şarjı bitiyor birden bire... beni merak edecek bir annem yok ki artık diyorum içimden.. oturduğum yerden kalkmaya üşeniyorum.. ellerimi açıyorum gecenin bi vakti.. ne varsa yerlere dökebilirim artık diyorum... ölebilirim. yok olabilirim. artık herşeye sahip olabilirim diyorum. herşeyden bir anda vazgeçebilirim diyorum. öyle yalnızım ki... tek başına bırakılmış gibi.. cezalandırılmış gibi...
ben çocuk ve aşıktım anne.. kendimi karanlıktan düştüm....ölüyorum annem bana hiç kızmıyor...
hadi baba beni başa sar ve biraz öyle dondur!!
