hayatta en zor şey, insanlara birşeyi öğretmek.. anlatmak.. benimsetmek.. kavratmak.. ve yapabilir hale getirmek.
Sıralayınca ne kadar çok kelime ediyor hepsi. Çok sıkıcı.
Bir de son zamanlar da cebime koyduğum kocaman bir cümle var. ''iyilikten maraz doğar''
çokta yabancı değil bu kelime bir bakıma. Ağbim, hep derdi. Öğrenmem için.
İnsan bazı şeyleri belki de ''yaşayarak'' öğreniyor. ''Belki de'' ne yanlış bir kelime. ''kesin'' '' net'' bunlar daha güzel.
Neyse tabi ki öğrenmenin yaşı olmuyor. Hergün yeni bir deneyim..
3 gün sonra 32 yaşıma veda edeceğim.
33'üne lütfen sağlam girer misin yazmış en yakın dostum..
Sanki 33 bana artık giriyormuş gibi bir hissiyatla, belki de hatta''kesin ve net '' hiçbir şey hissetmiyorum.
Sonra aklıma o söz geliyor ve kendimi yerden yere vurmak istiyorum. '' kendini kötü hissetmek, hiçbir şey hissetmemekten daha iyidir.'' / ve tabi ki ''Metin Üstündağ''
Şişen kolum bugün inmeye başladı. Bazen sakar insanlar için ayrı madalyalar takılması gerektiğine inanıyorum. bir insan koşarken bahçe içinde yeralan köprüye nasıl girer?
Sabah sadece bunun cevabını arıyordum. Sonra gülümsedim. Son zamanlar da en çok kendime gülüyorum. Belki iyi birşeydir. İnsanın kendisi ile eğlenebilmesi.Ve bu sefer arkamdan ''ya peliiiinnnnn'' diye insanların olmaması.
Sanırım bir gün bir tatile çıkacak olursam, bir otel odasında kalmayacağım :)
bu kadar uzun süre kalınca, kendi kendime de yeni kararlar almaya başlıyorum haliyle. zormuş :)
Nerde kalmıştık.. Hah! öğrenmek..
İnsanlara iyi dille, güzelce birşey anlattığımda.. ifade ettiğimde.. bunun anlaşılacağını düşünürdüm hep. 33'ün bana girmesine 3 gün kalırken ve ben hızımı alamayıp köprüye girmişken. İnsanların iyi dille, ricayla, güzellikle herzaman birşey öğrenmediklerini ve anlamadıklarını öğrendim. Ağzım açık açık geziyorum. Sonra da diyorum ki, hayatını iyi yönetemedin ve herkes tepene çıktı Pelo!
İşini iyi yönet ki bari, hayatına benzemesin! Yes man!
İnsan özlem duygusunu yitirmeye başladığı gün sanırım ya adam olmuş oluyor, ya deneyim noktasını tamamlamış oluyor. Ya da artık bir cacık olmayacağını kanıtlamış oluyor. Öf bilemiyorum.
Bazen bunları da düşünüyorum işte.. / Ben bazen çok düşünüyorum.
Sonra kafamda ki soruları dağıtmak için twitter'a giriyorum bir hızla.
Kendilerini memleketi kurtarmaya adamış insanlar (!) ilk takipçilerim.
Bu insanlar, sen ve ben gibi değil kesinlikle. Okumuş, kültürlü, heryeri takip eden, daha önce saydığım insanlardan. Ben mesela ''Okuyup dr., mühendis, olacağıma.. Üfledim aşık oldum.. '' ya onlar öyle mi :)
Uğraş veriyorlar. Kadın haklarından giriyorlar, hükümete kızarak devam ediyorlar. Sen ve ben gibilere laf sokuyorlar. ben de tabi heyecanla izliyorum.. Bir yer de laf sokuluyorsa hele ki bana, çok zevk alıyorum misal. Gerçi bana değil de size sokuyorlar gibi sanki :) (Bir kurtaramadınız Ülke'yi)
Aman diyorum, bu insanlar kurtarsın bizi. memleketi. Umudum yeşeriyor(!)
Sonra öfkeli bir insan olduğumu hatırlıyorum.
Ama bu, onların yaptığı öfke değil demeye başlıyorum.
Bu farklı bir ayrım. bu farklı bir bilgelik taslama. Bu olmamış bir kalıp diyorum. Bu içine sokulmuş, ama o kabı hiç kabullenememiş diyorum. DEYİL mi diyorum. Sonra da DEYİL denmez DEYİL denmez, DEĞİL o annem DEĞİL o diyorum.
Sonra mı? Gülümsüyorum..
İstanbul napıyor acaba diyorum.
Kendimi azmak kenarında bulmuyorum. Elimi içkiye sürmüyorum. Sonra bakıp bakıp, harbiden 33 sana girmiş annem diyorum. Yine gülüyorum.
Çentik tablom yok diyorum. ne kadar saçma diye ekliyorum. 29 ile 33'ü yanyana koyuyorum. Yine gülümsüyorum.
İnsanları izliyorum, gülümsüyorum.
Çatık kaşımı yok ettim.
Artık sadece gülümsüyorum.
sonra Coldplay çalmaya başlıyor çalışma masam da.. 33'e hediye ediyorum. Hadi diyorum Pelout! Yapacak çok işimiz var! İyi ki doğdun!
look how they shine for you..
look how they shin..
look at the stars..
look how they shine for you..
and all the things that you do..
Ve yine en sevdiğim yerden gelsin.. Dostlarım'a..
boş ver canım ciğerim.. her şeyi zamana bırak.. baktın hiç olmuyor, sonra zamanı da bırak! (Metüst)
