Birkaç kelime... Bir takım cümleler..
Burda dursun.. kalanları avanelerimin cebine koyacağım(!) Birgun lazım olursa diye.
İnsanın en acılı hali bence en yalın en malt hali. Bunu bilmeyene bunu sununca sana böğürmek diyebilir. Dememesi gerekir. Ama iste bilmediğinden zaar. Diyebilir. Yapabilir. Edebilir. Boyle durumlar da arkana yaslanıp derin bir nefes almalısın. Sonra da şah damarından bile yakın olan tek güce sunabilirsin şikayetini. Herseyin vaktini o bilir.
Kucuk mu görüyor karşındaki görsün. Eziyor mu kendince. Belki de o da böyle var olduğunu hissediyor su goz açıp kapayıncaya kadar bitecek ömürde. Bırak mutlu olsun. Tum o dağlar onun olsun. Sen bildiklerini söyleme. Sen doğrularida söyleme. Daha once söylemen gereken yerde söylemediğin o gerçekleride verme ona. Ne demişler.. Her şerde bir hayır vardır. Hatta belki bu şerde bin hayır vardır. Belki de sana sunulan en büyük armağandır bu insanların olmadığı yerde nefes almak.
Cok şükür.
Emanet diye bir cümle var. Sadece izelin şarkısı o da.
Hic kafaları sevilmemis gibi bazı insanlar. Öyle bir nefret. Öyle bir öfke.. Öyle bir savaş...
Keşke sevilselerdi.
