kollarım dedim..

1. Hayat, o kadar zor mu?

Atılır mıyız oyundan, benzemezsek onlara?
Bahane mi lazım?
Mazeretimiz mi kalmamış?
Çok ayıp olmuş..
Çok ayıp olmuş..

Kız en güzel, en hafif giysisini giymiş..
Oğlan renkli bir dünya boyamış..
Kapkara kapılar sormuşlar onlara;
Ayıp olmaz mı?
Bu işler o kadar kolay mı?
Ayıp olmaz mı?

-------------------------------

bir bilinmeyen denklem yine aklım.

olur olmaz işler yapmaya yol tutmuş zihnim.. günlerdir ağzını bıçak açmamışcasına kurumuş dudaklarım..

kollarım hezarfen.. süzülüyorum umarsızca... her dakikayı ince ince yutarak..

her zaman ki gibi mor ve ötesi çalıyor.. ellerime keskin kalemler alıyorum. yazıyorum , çiziyorum.. atıyorum 1 senedir eskittiğim tüm eskizlerimi.. 

köreltiyorum kalemleri bir bir..

benim gibiler diyorum. en iyi böyle yazarak kusar hayatı. yazarak atar öfkesini.. inletir ruhunu.. kurtarır kendisini..

---------------------------------

görüşmeyeli ne oldu diyor.

neler olmadı ki demek istiyorum. varmıyor dilim.

hep aynı yerde ki peynire ilerlemeye çalışır gibi buluyorum kendimi.. hala o peyniri almamam gerektiğini öğrenmekten bir haber beynimle..

kalk gidelim iki birşey içelim diye tutuyor bileğimden.. 

ben artık içmiyorum diyorum herşeye inat.. kalktığı gibi geri oturuyor sandalyeye.. ne oldu diyor yine.. ne olmadı ki demek istediğim yer de yine vazgeçiyorum. anlatmak zaman kaybı geliyor. anlatmak külfet oluyor ruhuma.. gülümsüyorum.

ben yine nelerden vazgeçiyorum bir düşünsene diyor gözlerim.. 

gözlerime bakıyor uzun uzun.. çekiyorum hızlıca.. yine umay düsüveriyor dalgın aklıma.. herkes bakmak istemişti gözlerime, nah baktırırım diyorum sessizce..

kahve yetişiyor imdada.. kalkıyorum en sessiz yer de..

-------------------------------------------

insanlar diyor.. kötü...

bana o kadar klişe geliyor ki artık bu söz.. sen de kötüsün. ben de diyorum. hepimiz hunharca mahfediyoruz her dokunduğumuz hayatı. ister isteyerek, ister istemeyerek.. hepimiz kötüyüz.. kabullenirsek kurtulacaksın diyorum.

kabullendikce boğuluyorum..

.........

kollarım hezarfen.. açmışımda inceden süzülüyorum cağnım istanbulumda..

bütün anılar benim diyorum. bütun sokaklar benim. beni de öyle sevmişlerdi diyor ruhum. öyle öpmüşlerdi.. herşeyi tam bir çocuğun annesinin yanında ki gülüşüyle gülmüştüm tüm o sokaklarda.. 

kapıyorum gözlerimi.. 

kollarım hezarfen.

istanbul kanatlarımın altında..

nelerden vazgeçiyorum yine bir düşünse...

çok ayıp olmuş...