Valse.

Bakakalırım giden geminin ardından;

Atamam kendimi denize, dünya güzel;

Serde erkeklik var, ağlayamam...

ORHAN VELİ KANIK

----------------------------------------

Bugüne kadar öğrendiğim bir çok şeyi, iki elimle sıyırıp attığım gündü belki de bugün.

İnsan yoğuruldukça şekil alırmış.
Bense kas katı olmuş duruyordum. 

Durmayı öğrenmişti ruh. 

Geçmişte de yaşadığım, ay da bir bilemedin iki defa üzerime düşen bir hüzündür bu belki de... Tadını hep bildiğim. 

İnsanın en malt ve en yalın hali idi yalnızlık.. Tam ortasındayım dediğim yerde binbir surete bürünüyor ruhum. 

Yaşamayanın, tadmayanın bilemeyeceği gibi.. Sanki herkesin mutlaka tadacağına emin oluşum gibi belki de.. Ben de bilmiyorum. 

Bütün hikaye, hiç hikayen yok mu senin diye birbir tüm yüzlere sorduğum gün başlamıştı işte.. Dokundukça büyümüştü her şey.. Gittikçe çoğalmıştı.. Değdikçe akıyordu..irin hali. Çoğalıyordu.. Her hikaye beni bambaşka bir durağa götürüyordu şehrimde.. Herşey insan için diyerek geçen o günlerle.. Bir gün eve dönüşü unutana kadardı her şey işte. 

Yaşadıkça olmuş ruhum.., dokundukça evrilmiş.. Tam orta yerine koymuşum ayracı da çekip almışım gibi. 

Belki de insan her vardığı yere, kendinden çok hep bir şey için ulaşmaya çalışıyordu..

Anımsıyorum.. Bir zamanlar yine hep bir şey denilen o yer için nelerden geçişi.. 

Benim gibi insanlar var mı artık umursamıyorum.. Belki de artık kimse gibi değilim ben de.

Önümde bir piano olsun istiyorum aniden.. bu gece.. Sabaha kadar nefesim kesilene, parmaklarım birbir durana kadar çalayım bende.. Her şeye inat..

Öyle bir yere geliyormuş ki ruh.

Tüm maneviyatını soyup atmak istercesine bir can çekiş.. Çıkar sen de kurtul bende...


Ben hep dostlarımı sevdim.. Ben hep bağlılığımı sevdim.. Ben hep kardeşlerimi sevdim.. İnancımı sevdim.. Maneviyatımı sevdim..Olur olmaz çok şeyi pek sevdim. Ayna da ki bilinmez puslu gözlerimi sevdim. Gözlerime her bakandan, kaçmayı sevdim.. 

Vazgeçmek bir noktaydı...eve geri dönebileceğin.. Vazgeçmiş olmayı istedim...


Gidilecek bir ev yoksa şarkılar bile bizi kurtaramazdı artık.. 

Bu gece tüm dostlarımı affettim. Azlettim..

Terkettim.. Acıma saygıyı verdim..


Piano da yine aynı şarkı.. 

Sabaha kadar çalmak istediğim..
Her şeyi yok etmişcesine. 

Tüm güzel geçmişe.. anılara... Hayata..insana.. Savrulan tüm ruhlara.. 

Eve dönüşü unutanlara.. 

Ağbi ve babasıyla uyuyan o küçük kıza..

Valse..